Veelvoorkomende routes van immuunrespons en ontstekingstoestand

Er is een correlatie tussen chronische ontsteking en het begin en de progressie van de ziekte van Alzheimer. Er wordt ook verondersteld dat chronische ontsteking en neuronale veroudering stress en neuropathologische veranderingen induceren.76 In dit model bereidt de chronische ontsteking de microglia voor en induceert deze een hyperreactieve toestand, die er vervolgens toe leidt dat verkeerd gevouwen of beschadigde neuronale eiwitten niet worden opgeruimd en er grotere ophoping plaatsvindt van neuronale eiwitten die met dementie gepaard gaan, zoals Aß1-42.77,78 Ook de afbraak van parodontaal weefsel die voorkomt bij parodontitis, is een gevolg van een ontstekingsrespons van de gastheer op bacteriële stimuli. De afbraak van parodontaal weefsel wordt gemedieerd door pro-inflammatoire cytokinen en mediatoren, zoals interleukine-1ß (IL-1ß), interleukine-6 (IL-6), tumornecrosefactor-α (TNF-α), prostaglandine E2 (PGE2), receptoractivator van nucleaire factor-kappa B-ligand (RANKL), en matrixmetalloproteïnasen (MMP’s). Deze pro-inflammatoire mediatoren vertonen interactie met bacteriën en de omliggende weefsels. De heterogeniteit tussen personen in deze respons kan de bevattelijkheid voor en ernst van de ziekte beïnvloeden.79 Daarnaast is er een systemische correlatie tussen de ernst van de parodontale ziekte en verhoogde concentraties pro-inflammatoire mediatoren.80-82 Aangezien ontsteking de ziekteprogressie zowel bij parodontitis als bij dementie kan beïnvloeden, kunnen verhoogde ontstekingsniveaus en hun invloed op de neuronale functie een van de interactiemechanismen tussen parodontitis en dementie zijn.

Beheer Cookies